பத்தரமாத்து தங்கம்

பூவே எனக்கு புரியாத மொழியில்
புன்னகை செய்கின்றாய்

பாவை உன் மடியில் பாலகனாக்கி
பாவி ஏன் வதைக்கிறாய்

காலையில் வளரும் கதிரவன் போலே
கண்களில் மின்னுகிறாய்

மாலையில் உலாவிடும் சந்திரன் போலே
காளை நான் தேய்கிறேன்

மழையினில் நனைந்த மாந்தளிர் போலே
சேலைக்குள் ஒழிகின்றாய்

மலையிலே உறைந்த பனித்துளி போலே
உருகி நான் கரைகின்றேன்

கார்த்திகை மாதத்து காந்தள் மலர் போலே
என் கவிதைக்குள் நுளைகிறாய்

மார்கழி மாதத்து கார்முகில் போலே நான்
கவிமழை பொழிகிறேன்

தை மாதத்து தாமைரைப் பூபோலே தத்தை
நீ மெத்தையில் தவழ்கிறாய்

சித்திரை மாதத்து கத்தரிவெகுளி போலே
வியர்வையில் குளிக்குறேன்

என் பத்தரமாத்து தங்கமே நான் நித்திரை
பாயினில் தினம் பல சித்திரம் வரைந்திட
உன் ஒற்றுமை வேண்டுமே.!