ஆளும் மந்தார நிலவே உன்
விந்தையில் நனைந்து சொந்தமான
காளையும் நானே
மல்கோவா மாம்பழக் கன்னங்கள்
கொண்டு மல்லிகை மொட்டென
புன்னகை சிந்தி மாதுளம் கனிகளை
வெண்மேனியில் தாங்கி
செவ்வாழைத்தண்டிடை தேனடை
ஒழித்து கவிக்குயிலாய் கூவும்
புல்லாங்குழலொன்று கிளியாய்ச்
சிணுங்கி தேன்மொழிபேசி
தேகத்தைவளைத்து மோகனம்வடித்து
தாகத்தில் கொதித்து வேகத்தை தூண்டிட
நான் தலைகால் புரியாமல் தடுமாறித்
தடுக்கி விழுந்தேன் தலைசுற்றி !
